Manchesterism: Dari Bandaraya ke Pentas Kebangsaan
Samael.lol – Andy Burnham kini sedang bersiap sedia untuk mengambil alih jawatan sebagai perdana menteri Britain, namun landasan yang membawanya ke puncak kuasa politik itu bermula jauh di Manchester. Lima bulan sebelum pengumuman tersebut, beliau telah menarik diri ke pejabat walikota di bandaraya tersebut selepas gagal mendapatkan kelulusan daripada badan pentadbiran Parti Buruh untuk bertanding dalam pilihan raya parlimen. Pertemuan saya dengannya pada ketika itu mendedahkan satu visi yang jelas—beliau tidak akan membiarkan kekecewaan itu menghalang cita-citanya untuk bandaraya yang menjadi rumah beliau.
Antara cadangan paling berani yang dibentangkan oleh Burnham ialah permohonan terus kepada Fifa agar pusingan akhir Piala Dunia Bola Sepak Wanita tahun 2035 diadakan di Manchester, bukan di Wembley. “Bayangkan betapa menggegarkan perasaan mana-mana gadis yang membesar di utara England,” katanya dengan penuh keyakinan. Selain itu, beliau juga sedang bekerjasama dengan walikota-walikota lain untuk membina cadangan Sukan Olimpik “Great Northern” yang merangkumi seluruh kawasan utara England. Satu lagi projek besar sedang dirancang untuk menempatkan Ryder Cup di Bolton. Menurut beliau, badan-badan sukan antarabangsa perlu “dididik semula” tentang potensi yang dimiliki oleh kawasan luar London.
Falsafah Manchesterism
Sebelum Burnham kembali ke parlimen pada bulan Jun, istilah “Manchesterism” telah mula dibincangkan sebagai satu falsafah politik-ekonomi yang menawarkan program transformasi nasional. Konsep ini berakar umbi daripada kritikan terhadap negara Britain yang terlalu berpusat dan kurang responsif terhadap keperluan kawasan luar bandar. Bandaraya ini mempunyai sejarah panjang dalam menggabungkan pasaran bebas dengan semangat sosial yang kuat. Pedagang kapas Manchester pernah menjadi penyokong utama perdagangan bebas dan ekonomi liberal, serentak dengan kemunculan gerakan koperasi, serikat pekerja, dan Suffragettes.
Malahan, Terusan Kapal Manchester yang menjadi lambang perdagangan bebas yang memecahkan monopoli, juga memerlukan campur tangan kerajaan tempatan yang disokong oleh pekerja. Untuk memahami Manchester kontemporari, kita perlu kembali ke musim panas tahun 1996. Pada ketika itu, Andy Burnham telah meninggalkan kawasan barat laut England. Beliau berkongsi pengalaman bagaimana selepas menamatkan pengajian pada awal 1990-an, satu-satunya peluang yang ditawarkan kepadanya ialah sebagai wartawan tidak berbayar di Middleton Guardian.
“Saya terpaksa melakukan apa yang dilakukan oleh ramai orang dari generasi saya, yang dilahirkan di utara barat England pada tahun 1960-an atau 1970-an untuk maju dalam hidup,” katanya. “Kami terpaksa pergi ke selatan.”
Kejayaan Semula Setelah Bencana
Tahun 1996 menjadi titik tolak penting dalam sejarah bandaraya ini. IRA telah meletupkan bom terbesar di United Kingdom sejak Perang Dunia Kedua, menghancurkan pusat bandaraya. Pembinaan semula selepas serangan itu menandakan permulaan kebangkitan Manchester daripada zaman deindustrialisasi yang suram. Gagasan utama yang dicadangkan oleh sekumpulan pemimpin politik, budaya, dan perniagaan tempatan, serta seorang arkitek bernama Ian Simpson, ialah pusat bandaraya perlu dibentuk semula dengan merobohkan, bukan membaiki, banyak bangunan yang rosak.
Peristiwa bom itu telah menyebabkan kerosakan meluas di pusat bandaraya, membawa kepada projek pembinaan besar-besaran. Dari bencana, satu peluang besar telah muncul untuk membentuk semula geografi dan ekonomi bandaraya. Pemimpin dewan bandar, Sir Richard Leese, dan pegawai kanan beliau, Sir Howard Bernstein yang telah meninggal dunia, telah menetapkan nada untuk pelbagai pelan strategik yang dipacu secara pusat namun dilaksanakan oleh modal swasta dan pelaburan antarabangsa yang signifikan.
Kepemimpinan dewan bandar itu sangat fokus pada transformasi tapak perindustrian brownfield. Sektor swasta biasanya mengelak kawasan-kawasan ini, tetapi dewan bandar telah mengurangkan risiko pelaburan tersebut dengan wang awam. Dalam beberapa kes, dewan bandar juga campur tangan untuk membantu projek-projek tersebut melalui krisis kewangan. Pada akhir proses ini, modal swasta telah mengalir masuk, menyusun kren dan topi keras di seluruh bandaraya.
Model Pembangunan yang Berjaya
Dewan bandar juga menawarkan tafsiran fleksibel terhadap keperluan untuk membina sebahagian “rumah mampu milik,” kadangkala secara efektif diwaifkan, dan kadangkala dipenuhi dengan membiayai pembinaan di kawasan bandaraya yang lebih murah. Paul Thwaite, ketua eksekutif NatWest yang telah membiayai beberapa projek ini dan juga merupakan ahli lembaga Universiti Manchester, menyatakan bahawa kisah kejayaan Manchester selama 20 tahun lepas “dibina atas adanya pelan yang jelas yang boleh disokong oleh sektor swasta.”
Pergeseran ini pernah dianggap mustahil satu generasi yang lalu. Model pembangunan pusat bandaraya Manchester telah berjaya mencipta jisim kritikal penduduk, perumahan, dan peluang pekerjaan. Bandaraya ini telah menjadi ekonomi bandaraya yang berkembang paling pantas di negara ini. Burnham telah berkhidmat sebagai walikota Greater Manchester dari tahun 2017 hingga 2026, dan Manchester telah berjaya merebut Brit Awards dari London selepas setengah abad berada di ibu negara.
Gerakan besar dan berani seperti ini menceritakan sebahagian daripada kisah tentang apa yang telah berlaku di bandaraya ini. Apabila Burnham bersiap sedia untuk menjadi perdana menteri, soalan utama yang perlu dijawab ialah sama ada beliau mampu menerapkan model yang sama kepada seluruh negara. Manchester telah membuktikan bahawa dengan kepimpinan yang tegas, pelaburan strategik, dan kerjasama antara sektor awam dan swasta, satu bandaraya boleh bangkit daripada kehancuran dan menjadi pusat pertumbuhan ekonomi yang signifikan.
